In Mama gaat op date vertellen gescheiden moeders over hun onverwachte, ongemakkelijke en zinderende momenten van het daten na een gebroken relatie. Van rekeningen splitten tot hete vonken: deze avonturen bewijzen dat de zoektocht naar liefde leidt tot de meest heerlijke, maar ook merkwaardigste verhalen.
Deze week in Mama gaat op date het verhaal van Bibi (48) die voor het eerst in tien jaar weer haar hart opende.
‘Mam, jij mag ook weer gelukkig zijn’
„Tien jaar, zo lang is het geleden dat mijn man Bob overleed. Drie kleine kinderen, een huis vol herinneringen en een toekomst die in een klap onzeker was. Jarenlang stond ik op standje overleven. Ik had geen tijd voor mezelf, laat staan om te daten.
Liefde was daarom lange tijd een hoofdstuk dat gesloten leek. Tot mijn jongste op zijn twaalfde ineens zei: ‘Mam, jij mag ook weer gelukkig zijn, hoor.’ Het raakte me dieper dan ik had verwacht. Misschien omdat ik het zelf stiekem al voelde: er was weer ruimte. Niet veel, maar genoeg om de deur op een kier te zetten.
Flirten op apps voelde nep, want ik wilde geen snelle swipes of oppervlakkige gesprekjes. Wat ik zocht, was iemand die weet hoe het is om iemand te verliezen. Om met lege armen wakker te worden en je kinderen uit te moeten leggen waarom papa of mama nooit meer thuiskomt.
Datingbureau voor weduwen en weduwnaars
Ik schreef me in bij een datingbureau voor weduwen en weduwnaars. Met trillende vingers maar me bewust van elke letter vulde ik mijn profiel in. ‘Ik draag hem nog steeds bij me’, schreef ik. ‘En dat zal altijd zo blijven. Wie mij leert kennen, krijgt ook een stukje van hem mee.’
Na een paar dagen kreeg ik een reactie van Rico. Zijn vrouw was zes jaar geleden overleden aan kanker. Ook hij had geleerd om te leven met een lege stoel aan tafel en moest zijn twee zoons op jonge leeftijd uitleggen dat mama een sterretje in de hemel was.
Ons eerste gesprek was kalm. Geen geflirt, geen gespeelde spontaniteit en geen grapjes. Gewoon echt, alsof we elkaars taal al spraken. We hadden het over verlies, over kinderen die je soms beter begrijpen dan volwassenen en over de schuldgevoelens als je weer lacht; alsof dat niet meer mag. ‘Zullen we anders een strandwandeling maken?’, vroeg hij na een week. Het klonk simpel, maar voor mij was het een enorme stap. Toch ging ik.
Voor het eerst in tien jaar
Het was fris, de lucht was grijs en de zee wild, maar het voelde goed. We praatten uren. Over hoe zijn vrouw altijd flauwe woordgrappen maakte. Over hoe mijn man nooit iets vond, behalve als ik het al drie keer had gezegd. We lachten oprecht. En stiltes? Die vielen niet. Aan het eind van de wandeling vroeg hij: ‘Zullen we dit nog eens doen?’ Zonder twijfel zei ik ja.
Gister stuurde hij een foto van zijn hond met een muts op. ‘Hij wil mee op date’, stond erbij. ‘Ik kan niet wachten’, reageerde ik. Niet met een schuldgevoel, maar met ruimte. Voor het eerst in tien jaar.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen uit onze rubriek Mama gaat op date? Deze zijn favoriet bij onze lezers:
Jan Siebelink over zijn overleden vrouw: ‘Ik roep nog steeds ‘Gerda’ onder aan de trap’
Marieke en Marieke verloren kort na elkaar hun man aan zelfdoding: ‘Hij zal altijd de eerste zijn aan wie ik me verbond’
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
