Kauwgom op z’n tijd is best lekker: voor de frisse adem, tegen verveling of als gewoonte. Toch hoor je steeds vaker zorgen over (micro)plastics, en jawel: ook kauwgom wordt daarbij genoemd. Dat roept vragen op. Want als er echt plastic in zit, waarom ligt het dan gewoon in de supermarkt? En belangrijker nog: is dat schadelijk voor je gezondheid?
Het Voedingscentrum kan ons helpen om die vragen te beantwoorden. Want hoe zit het nu eigenlijk? Kun je zonder zorgen een kauwgompje nemen, of is het beter om het toch te laten liggen?
Plastic in kauwgom?
Het klopt echt: de gom in kauwgom wordt vaak synthetisch gemaakt van rubberachtige stoffen. Simpel gezegd: er zit plastic in, bevestigt ook het Voedingscentrum.
Toch is er ook goed nieuws. Want hoewel het idee van plastic in je mond misschien niet zo prettig klinkt, is het niet direct schadelijk voor je gezondheid. Je eet het plastic namelijk niet echt op – je kauwt erop, maar slikt het niet door. En mocht dat per ongeluk toch een keer gebeuren? Geen paniek: je lichaam verteert het niet, maar voert het gewoon weer af via je ontlasting.
Plasticvrije kauwgom
Misschien heb je er ooit van gehoord: plasticvrije kauwgom. Daarbij wordt de gom gemaakt van hars van een boom; de gomboom. Daarvan maakten ze kauwgom vroeger ook. Klinkt interessant, maar als je natuurlijke gom en gom uit de fabriek helemaal zou ontleden, dan lijken ze wel heel erg op elkaar.
Het zijn namelijk allebei gewoon plastics. Welke soort je kiest, dat maakt dus wat plastic betreft eigenlijk niet zoveel uit.
Microplastics?
Onderzoekers van de Universiteit van Californië ontdekten dat één kauwgompje honderden tot zelfs duizenden microplastics kan vrijgeven. Die kleine deeltjes ontstaan tijdens het kauwen en worden waarschijnlijk later deels doorgeslikt.
De plasticsoorten die in kauwgom zijn aangetroffen, zijn onder andere polystyreen (bekend van wegwerpverpakkingen), polyethyleen (gebruikt in plastic tasjes) en polypropyleen (te vinden in bijvoorbeeld autobumpers en medicijnflesjes).
Hoe zien die microplastics eruit
De stukjes plastic die in het speeksel van proefpersonen zijn gevonden, waren minstens twintig micrometer groot – ongeveer zo dik als een menselijke haar. Voor onze lichaamscellen is dat relatief groot; ter vergelijking: een rode bloedcel is slechts zeven micrometer in diameter.
Vooral de veel kleinere deeltjes, de zogenaamde nanoplastics, vormen mogelijk een groter risico. Die zijn 500 tot 1000 keer kleiner en kunnen zelfs door levende cellen worden opgenomen via een proces dat endocytose heet. Eenmaal in de cel kunnen nanoplastics schadelijke stoffen zoals reactieve zuurstofmoleculen aanmaken. Die zijn op zichzelf niet direct dodelijk voor de cel, maar kunnen de cel wel aantasten en verzwakken.
Met andere woorden: de microplastics uit kauwgom zijn aantoonbaar aanwezig, maar de écht schadelijke variant, de ultrakleine nanoplastics, zijn bij kauwen nog niet gevonden.
Perfecte plaatje: Gen Z kiest vakantiebestemming vaak op basis van foto’s
De meeste mensen zwemmen eigenlijk fout: zo doe je het wél goed
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
