Davood Ramezani, de broer van Farah Ramezani.
Eigen foto
Zes maanden geleden kreeg Farah Ramezani (37) voor het laatst een teken van leven van haar broer David. Sinds de vermissing is ze naar hem op zoek. Ze plaatste een oproep op LinkedIn om hem te vinden. Dat leverde haar veel herkenning, tips en contact met instanties op. Metro sprak met Farah.
Haar broer David werd voor het laatst gezien in Manchester. De reacties op haar oproep verrasten haar: veel mensen herkenden zich in haar verhaal. Vaak ging het om langdurige vermissingen waarbij verslaving, dakloosheid en mentale problemen een rol spelen.
Dakloos en drugsverslaafd
Farah en haar broer groeiden op in Den Bosch. Als kind speelden ze samen en trokken naar elkaar toe. Dat veranderde rond zijn 15e, toen hij in aanraking kwam met drugs en verkeerde vrienden kreeg. Hij werd van school gestuurd en raakte later ook dakloos. Eerder tekende Metro het verhaal op van een man die drugsverslaafd was.
Soms liet David maanden niets van zich horen. „Het was alsof er een ziekte in ons leven kwam die steeds terugkwam, en waar geen genezing voor was”, beschrijft ze de impact. Jarenlang zag ze hem niet als iemand die ‘ziek’ was, maar eerder als iemand die koos voor zijn eigen pad. De laatste tijd is ze daar anders over gaan denken. „Nu probeer ik een ander licht op hem te laten schijnen.”
De laatste signalen na de vermissing
Een paar jaar geleden kwam er bericht van familie in Manchester dat David daar was opgedoken. Hij had rondgezworven in Engeland en Schotland, en was regelmatig dakloos. Bij zijn neef had hij tijdelijk een dak boven zijn hoofd. „Ik weet niet precies wat daar is gebeurd, maar er waren ook bij hen uitdagingen. Nu heb ik hem al twee jaar niet gezien en zes maanden helemaal geen contact gehad.” Daarvoor ving ze nog wel eens een teken van leven op, zoals een update via Instagram. Maar nu hoorde ze niets meer van hem.
De familie deed eerder aangifte bij de politie in Nederland, nu ook bij de politie in Engeland. Omdat hij volwassen is, mogen instanties zijn locatie niet zomaar delen, ook niet met familie. Maar zijn omstandigheden maken hem volgens Farah een ‘vulnerable person’, oftewel kwetsbaar. „De agent zei: het hangt af van wie je aan de lijn krijgt. Dat vond ik apart. Er zou een protocol moeten zijn.”
Ingewikkelde zoektocht bij vermissing
De zoektocht vanuit Nederland blijkt ingewikkeld. „Je zou eigenlijk zelf daar moeten zijn, langs moeten gaan bij opvangplekken, aan moeten kloppen bij balies.” Daarom overweegt ze om naar Engeland te gaan en daar haar zoektocht voort te zetten.
Ze twijfelde eerst om haar verhaal via social media te delen. Maar uiteindelijk schreef ze toch een post op LinkedIn, een platform dat voor haar veilig voelt om persoonlijke dingen te delen. „Het is belangrijk om te bedenken dat je het verhaal van iemand deelt die er zelf niet bij is. Daarom probeer ik altijd in zijn schoenen te gaan staan en hem te beschermen.”
Hoop en verbinding
Farah weet dat de kans klein is dat haar broer deze oproep zelf leest. Of dat ze hem echt terug zal vinden. Maar ze gelooft in verbinding: „We zijn allemaal verbonden via onzichtbare draden. Soms kent iemand een persoon die je net het ontbrekende stukje kan geven.”
Ze herinnert zich een ervaring van jaren geleden: een vriend van haar broer, die vermist was geraakt, kwam plotseling haar stageplek binnen. Ze herkende hem onmiddellijk. „Ik twijfelde geen moment en nam direct contact op met zijn familie. Zoiets draag ik altijd met me mee.”
Breder dan één verhaal
Door de zoektocht ziet Farah ook het grotere plaatje: kansongelijkheid, gebrekkige begeleiding en stigma. Haar broer werd van school gestuurd, docenten wilden hem niet meer in de klas. „Als je alleen aan de oppervlakte kijkt en niet daaronder, mis je wat er echt speelt. Het kost meer energie, maar kan zoveel verschil maken.”
Haar werk richt zich nu op het ondersteunen van docenten in het bestrijden van kansongelijkheid en het creëren van sociale veiligheid. „Misschien begint het daar: bij onderwijs dat niet wegkijkt, maar echt ziet.”
Herkenning
Op haar LinkedIn-post kwamen veel reacties binnen, vertelt ze. Veel mensen herkenden zich in haar verhaal. „Het verraste me hoeveel mensen in mijn omgeving een soortgelijk verhaal hebben: een zus, schoonzus of familielid die vermist is. Vaak gaat het niet alleen om vermissing, maar om een complexe mix van criminaliteit, verslaving en mentale uitdagingen. Dat schijnt veel vaker voor te komen dan je denkt.”
Ze kreeg adviezen om contact op te nemen met de politie, het Ministerie van Buitenlandse Zaken, opvangplekken in Engeland en het Salvation Army. Maar er kwamen ook opmerkingen binnen die haar aan het denken zetten: wil je broer eigenlijk wel gevonden worden? Natuurlijk heeft ze daarover nagedacht. „Mag ik het wel een vermissing noemen? Het duurde even voordat ik besloot: ja, dat mag.”
Farah wil haar broer vinden, maar vooral wil ze dat hij weet dat er een plek voor hem is. „Als je hem ziet, laat het me weten. Stuur me een bericht via LinkedIn of mail. Elke tip, hoe klein ook, kan het verschil maken.” Haar mailadres is [email protected].
Een spoor van vernieling na je ontslag: wat is ‘revenge quitting’?
Bosbranden teisteren Zuid-Europa, zo gaat Frankrijk de vuurzeeën met AI te lijf
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
