Bron:
Pexels
Opvoeden, hadden we er maar een handleiding voor. Het ouderschap gaat gepaard met zowel intense geluksmomenten als met een hoop kopzorgen. Daarom beantwoordt Sofie Vissers, hoofdredacteur van J/M Ouders en moeder van twee kinderen, wekelijks voor Metro een opvoedvraag van ouders. Deze week het dilemma van Rian (39): „Ik heb moeite met afscheid nemen van mijn zoon op school.”
Sofie schiet te hulp.
Rian: ‘Ik heb moeite met afscheid nemen van mijn zoon op school’
„Beste Sofie,
Bij ons zijn de rollen omgedraaid. Niet mijn zoon van 4 heeft moeite met afscheid nemen op school, maar ik. Mijn zoon is dit schooljaar begonnen in groep 1 en voelt zich helemaal op zijn gemak. Hij kende de school al goed van zijn broer, hij heeft vaak zijn broer mee naar de klas gebracht. Zijn broer zat in de dezelfde kleuterklas, waardoor hij ook de juf al goed kende. Als ik hem ’s ochtends naar de klas breng, heeft hij al bijna geen oog meer voor me. Hij speelt met vriendjes en zwaait me zonder tegensputteren gedag.
Hoe fijn ik het ook vind dat mijn zoon zich zo veilig voelt op school, ik heb er moeite mee om hem los te laten. Iedere ochtend blijf ik zwaaiend voor het raam staan, zelfs als de les al begonnen is. De juf heeft eerder gezegd dat dit storend is, want het leidt kinderen af. Ook mijn zoon blijft dan zwaaien. Ik weet dat het beter is om het afscheid kort te houden. Hoe laat ik mijn zoon los?
Liefs,
Rian“
Het antwoord
„Wat mooi om te lezen dat je zoon zo’n fijne start heeft gemaakt in groep 1. Tegelijk is wat jij voelt heel herkenbaar. De start op de basisschool is niet alleen een mijlpaal voor een kind, maar ook voor een ouder. Het markeert een nieuwe fase: je kind wordt zelfstandiger, de wereld wordt groter, en jouw rol verschuift een beetje. Dat kan trots én weemoed tegelijk oproepen.
Dat jij moeite hebt met loslaten zegt vooral iets over je betrokkenheid. Maar het is goed dat je zelf al ziet dat lang zwaaien niet helpend is. Voor je zoon bevestigt het onbedoeld dat er misschien toch iets spannends aan de hand is. Bovendien heeft de juf gelijk: het houdt de aandacht bij jou, terwijl de dag eigenlijk al begonnen is.
Een paar concrete handvatten:
- Maak het afscheid voorspelbaar en kort.
Spreek met jezelf (en eventueel met je zoon) een vast ritueeltje af: een knuffel, een kus, één zwaai bij de deur en dan ga je. Niet meer teruglopen naar het raam. Kinderen gedijen bij duidelijkheid. - Verleg je focus.
Blijf je staan, dan voed je je eigen gevoel. Loop je direct door, dan help je jezelf om de overgang ook te maken. Plan iets kleins voor jezelf na het brengen: een kop koffie, een korte wandeling, even bewust ademhalen in de auto. - Erken wat eronder zit.
Vraag jezelf af: wat maakt dit moment zo beladen? Is het het besef dat hij groter wordt? Het einde van de peutertijd? Soms helpt het om dat gevoel serieus te nemen in plaats van het weg te duwen. - Vertrouw op wat je ziet.
Je zoon laat je eigenlijk elke ochtend zien: ‘Het is goed, mama.’ Dat is geen afwijzing, maar een teken van veiligheid. Juist doordat hij zich veilig aan jou heeft gehecht, kan hij zó makkelijk zijn eigen weg gaan.
Je zoon kan het al, nu jij nog! In jouw tempo.”
Meer weten over kinderen en opvoeding? Deze artikelen zijn de afgelopen tijd goed gelezen:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
