Is je relatie uit, loop je opeens met een rekenmachine door de supermarkt. Omdat je geen cent kunt verspillen. Vooral vrouwen blijven vaak berooid achter na een break-up. In Blut na de breakup spreekt Metro met lezers die in financieel zwaar weer belandden na hun scheiding. Deze week: Lois Blommestein (36), die…
Lois: „Vorig jaar maart heb ik het uitgemaakt met mijn partner. Wij waren zeven jaar samen en hebben twee zoontjes die nu 2 en 4 jaar oud zijn. Ik verbrak de relatie omdat ik alles droeg, ik deed alles in huis, zoals het huishouden en de zorg voor de kinderen. Mijn ex vaart voor z’n werk, daarom was hij zeven of acht maanden per jaar weg. Al die tijd stond ik er, thuis aan wal, alleen voor. En dat is niet iets wat wij samen hadden afgesproken. Als hij even thuis was, deed hij nog niks. Dan had hij ‘vakantie’, vond hij.”
Berooid na de scheiding: het regelen van de financiën
„Hij wilde geen gezamenlijke rekeningen, alles moest apart blijven. Als ik iets nodig had, of het nu voor de kinderen was, voor mezelf of boodschappen, moest ik dat aan hem vragen: ‘Wil jij geld overmaken?’ Ik werk in de ouderenzorg, maar mijn salaris ging op aan kinderopvang. Het koophuis stond ook op zijn naam. Hij wilde niet dat ik veel werkte.
Al snel na de komst van onze eerste, raakte ik zwanger van de tweede. Ik wilde graag dat hij meer thuis zou zijn en zou helpen zorgen, dus gaf ik aan dat ik na de geboorte meer kon gaan werken om financieel meer bij te dragen. ‘Dan hoef jij niet zoveel weg om te varen.’ Maar hij wilde dat niet, hij wilde gewoon z’n ding doen terwijl ik thuis alles verzorgde.”
Blut na breakup
„Toen we uit elkaar gingen, wilde hij de kinderen fulltime hebben in de maanden dat hij aan wal was. Dan zou hij minder alimentatie hoeven te betalen, daar ging het hem volgens mij om. Ik heb daar nee op gezegd, de jongens zijn mij immers veel meer gewend. Dan is maanden zonder mij geen optie. Nu gaan ze in de periodes dat hij niet vaart, wel vaak naar hem toe. En krijg ik een beetje alimentatie. Hij heeft het huis en ik huur een woning.
‘De meubels zijn van mij, want ik heb ze betaald’, zei hij, toen het uitging. Dus ik moest opnieuw beginnen. Ik werk veertien uur per week, meer heeft geen zin, want dan raak ik mijn toeslagen kwijt. Ik zou wel drie dagen willen werken, maar dat levert je gewoon niks op. Het is best krap. Voor gordijnen heb ik maanden gespaard. En ik had ze echt nodig voor de kamers op het zuiden, die worden bloedheet in de zomer.”
Lichtpunt
„Gelukkig stond ik nog ingeschreven bij een woningbouwvereniging en kreeg ik een beetje spoed, omdat ik op straat stond met twee kinderen. In maart maakte ik het uit en in juni kon ik al in een huurhuis. Ik heb hele lieve ouders die hebben geholpen met schilderen, behangen en met meubels. Na een week kon ik verhuizen.
Ik ben nu een jaar alleenstaande moeder en soms is dat heel lastig, je mist toch een persoon erbij. Ook al was mijn ex er bijna nooit. Maar ik ben een doorzetter. Ik schrijf thrillers en denk maar zo: alles wat ik meemaak, kan ik in mijn boeken verwerken. Dus het is allemaal ook een goed leerproces geweest en vormt een inspiratiebron.”
En nu
„Ik ben net begonnen aan mijn zesde baan in korte tijd. Het is lastig om in de zorg te werken als alleenstaande moeder van jonge kinderen. Ik kan niet altijd om 7.00 uur ‘s ochtends beginnen, dan is opvang lastig. En als de jongens ziek zijn, kan ik ook niet komen. Het is qua kinderopvang in Nederland slecht geregeld als je op ‘gekke tijden’ werkt. Gelukkig helpt mijn moeder met mijn oudste naar school brengen, want voor voorschoolse opvang is een lange wachtlijst. Ik heb hem twee jaar geleden al ingeschreven en hij kan er nog steeds niet terecht.
Qua toekomst, kijk ik echt per dag nu. Ik kan wel plannen maken, maar ik wil er vooral voor 100 procent voor de jongens zijn. Zij hebben niet gevraagd om ouders die uit elkaar gaan. Tegelijkertijd heb ik het juist voor hen uitgemaakt: ik wil mijn kinderen een goed voorbeeld geven, en dit was niet hoe liefde of een relatie hoort te werken. Het zijn prachtige jongens en ik hoop in de toekomst met ze op vakantie te kunnen en andere leuke dingen te kunnen doen.”
Tips voor gescheiden mannen en vrouwen
„Toen ik zeven maanden zwanger was, gingen we een geregistreerd partnerschap aan. Maar ik was toen helemaal niet bezig met financiën regelen. Ik stond er niet bij stil dat het mis kon gaan, door verliefdheid ben je soms een beetje blind. Mijn tip: zorg in elk geval dat dat koophuis ook op jouw naam staat.”
Wat zegt financieel expert Wendy Struijk van Revolution Finance?
Financieel expert Wendy Struijk geeft advies: „Lois geeft hier een goed probleem weer: meer werken loont vaak niet. De terugval van toeslagen maakt het niet rendabel, zeker niet voor alleenstaande ouders.
Loïs geeft aan dat ze geregistreerd partner was. Sinds 2018 geldt daarbij beperkte gemeenschap van goederen. Bezittingen en schulden van voor het partnerschap blijven privé, alles van tijdens het geregistreerd partnerschap is gezamenlijk en dient dan 50-50 verdeeld te worden. Alleen schenkingen en erfenissen zijn uitgezonderd.
Als je gaat samenwonen, is het verstandig om een samenlevingscontract te laten opstellen bij de notaris en daarin duidelijk vast te leggen welke eigendommen en schulden van wie zijn. Ook afspraken over jullie woning en een vergoeding bij het verbreken van de relatie kunnen worden vastgelegd.
De wens van Lois’ ex om maanden fulltime de kinderen te hebben, is niet haalbaar. Zeker niet aangezien vooral Lois de zorg heeft gedragen. Meer dan een co- ouderschap zal er bij een rechter niet doorheen komen. Als vaders inkomen hoger is dan dat van de moeder kan er – ondanks de 50-50 zorgverdeling – een alimentatieverplichting zijn richting de moeder, voor de kinderen. Denk dan niet alleen aan maandelijkse alimentatie, maar ook aan toekomstige studiekosten of een beugel. Met een lager inkomen heb je vaak recht op gesubsidieerde rechtsbijstand, waarbij je eenmalig een eigen bijdrage betaalt, variërend tussen 257 en 882 euro.”
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
