Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Nicole (51) heeft een puberdochter die een vriendje heeft. Een aardige jongen, maar toch: Nicole vindt hem hé-le-maal niks.
Nicole: „Mijn puberdochter heeft sinds kort haar eerste, serieuze vriendje. Ik gun haar dat verliefde gevoel, echt waar. Maar als ik heel eerlijk ben? Ik vind hem helemaal niks.
Niet omdat hij onaardig is. Hij is beleefd, zegt netjes gedag en ruimt soms zelfs de tafel af als hij blijft eten. Maar hij lijkt verder totaal geen plannen te hebben. School interesseert hem weinig, hij leeft een beetje van dag tot dag en lijkt vooral bezig met gamen, rondhangen met vrienden én dus mijn dochter. Kijk, op die leeftijd hoeft niemand natuurlijk zijn hele toekomst al uitgestippeld te hebben, maar ik gun mijn dochter wel iemand die haar uitdaagt en stimuleert.
Kleine meisje
Zíj droomt er namelijk al wél van om later te gaan studeren. Om op kamers te gaan, nieuwe mensen te ontmoeten en alles uit die studententijd te halen. Ik ben bang dat ze zich straks aanpast aan zijn leven, in plaats van andersom. Dat ze kansen laat lopen omdat ze rekening met hem houdt. Misschien slaat mijn fantasie op hol hoor, maar als moeder zie je al snel allerlei rampscenario’s voor je. En ondanks dat ze al richting volwassenheid gaat, blijf ik haar zien als mijn kleine meisje.
Maar goed, dit alles hou ik allemaal lekker voor me, en dat heeft alles te maken met mijn eigen jeugd. Ik ben zelf namelijk nog steeds gevoelig voor de mening van mijn moeder. Ze is inmiddels al in de 80, en toch merk ik dat haar afkeurende opmerkingen me nog altijd kunnen raken. Dat gevoel wil ik mijn dochter absoluut niet meegeven. Ik wil niet dat ze later terugdenkt aan haar eerste vriendje en ze zich vooral haar negatieve moeder herinnert.
Ruzies
Bovendien weet ik ook nog heel goed hoe ik zelf op mijn 16e was, want ik had óók een vriendje van wie ik heilig overtuigd was dat we voor altijd bij elkaar zouden blijven. Maar mijn moeder blééf maar herhalen dat hij niet bij me paste, dus ik deed alleen maar harder mijn best om te bewijzen dat ze ongelijk had. We hebben behoorlijk wat ruzies gehad, vooral als ik met hem wilde afspreken, bij hem wilde blijven slapen… echt die klassieke meningsverschillen.
Uiteindelijk liep mijn eigen kalverliefde vanzelf stuk. Achteraf ben ik daar blij om – het was gedoemd om te mislukken – al voelde het destijds als het einde van de wereld. Maar misschien moet ik daar wel op vertrouwen. Dat mijn dochter haar eigen ervaringen moet opdoen, net zoals ik dat heb gedaan. En dat het wel goedkomt in the end.
Op tong bijten
Dus lach ik vriendelijk ik als hij langskomt, zet ik een extra bord op tafel en vraag ik hoe het met hem gaat. En bijt ik op mijn tong als ik een pinnige opmerking voel opkomen. En hoop ik dat deze liefde snel weer overwaait en ze met een leuke vent thuiskomt, maar dan liever pas over een paar jaar – laat haar eerst maar de wereld ontdekken.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
