In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Claartje (36), die erachter kwam dat het werk waar ze juist gelukkig van werd, voor haar vriend een probleem was. „Het leek wel alsof mijn werk pas waarde had als het in zijn plaatje paste, terwijl ik zelf juist heel tevreden was met mijn leven.”
Claartje (36): „Ik werkte al jaren met heel veel plezier als verkoopmedewerker in een kledingwinkel. Mode is echt mijn passie, ik vind het heerlijk om met klanten bezig te zijn, nieuwe collecties te zien en gewoon elke dag met iets creatiefs bezig te zijn. Het gaf me voldoening en vooral: ik ging iedere dag met plezier naar mijn werk.
Mijn ex kende ik eigenlijk al van de middelbare school, maar we waren elkaar uit het oog verloren. Tot een reünie van de middelbare school, nu vier jaar geleden. Het was leuk om elkaar weer te zien. We haalden herinneringen op en we wisselden nummers uit. Niet veel later vroeg hij me mee op date.
Trots op zijn werk
Tijdens die eerste date viel me al iets op. Hij vertelde uitgebreid over zijn werk als advocaat. Hij was daar duidelijk trots op, en terecht natuurlijk. Maar hij vroeg opvallend weinig over wat ik deed. Achteraf gezien had dat misschien al een teken kunnen zijn.
In de maanden daarna werd dat beeld steeds duidelijker. Hij begon namelijk subtiel opmerkingen te maken over mijn werk. Of ik niet meer uit mezelf kon halen en of ik niet iets kon gaan doen met meer toekomstperspectief. En soms zei hij letterlijk dat hij zo’n baan nooit zou kunnen accepteren.
Geen tussenstop
Ik merkte dat het me begon te raken. Niet omdat ik onzeker was over mijn werk, maar omdat het voelde alsof wat mij gelukkig maakte, door hem niet serieus werd genomen. Voor mij was het geen tussenstap of iets tijdelijks. Het was gewoon mijn leven en iets waar ik trots op was.
Op een gegeven moment werd het steeds directer. Hij vroeg of ik niet een opleiding wilde doen en of ik niet iets anders wilde proberen, iets groters. Het leek wel alsof mijn werk pas waarde had als het in zijn plaatje paste, terwijl ik zelf juist heel tevreden was met mijn leven.
Verdedigen
Wat het lastig maakte, was dat ik steeds meer het gevoel kreeg dat ik me moest verdedigen. Alsof ik moest uitleggen waarom ik gelukkig kon zijn met minder salaris of een, in zijn ogen, simpelere baan. Terwijl ik me juist helemaal niet minder voelde. Na een tijdje werd het me duidelijk dat dit niet ging werken. Ik wilde iemand die trots op me was, niet iemand die me wilde verbeteren.
Ik heb het uiteindelijk beëindigd. Voor mij zit geluk niet een functie of een titel. Het is hoe je je voelt op een gewone werkdag. En dat begreep hij simpelweg niet.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
