In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Adrienne (43), die dacht na haar scheiding eindelijk weer iemand te hebben ontmoet met wie het klikte, tot hij steeds vaker het slachtoffer begon te spelen. „Elke dag was er wel iets of iemand die hem onrecht had aangedaan.”
Adrienne (43): „Na mijn scheiding had ik niet per se de behoefte om meteen weer te daten, maar soms loopt het gewoon anders. Ik ontmoette mijn ex bij het tankstation. Mijn pomp werkte niet mee en hij zag mij ermee stoeien. Ineens stonden we tien minuten te praten alsof we elkaar al langer kenden. De dagen daarna bleef hij in mijn hoofd hangen.
Een week later liep ik hem opnieuw tegen het lijf, dit keer toen ik de supermarkt in wilde lopen. Hij herkende me meteen, lachte en voor ik het wist stonden we weer te praten. Toen hij vroeg of hij mijn nummer mocht hebben, zei ik ja. Die middag nog kreeg ik een appje van hem. Een dag later zaten we aan de wijn op een terras.
Slachtoffer spelen
De eerste maanden samen waren echt leuk. Hij was ontzettend grappig. Ik had in maanden niet meer zo hard gelachen als met hem. Na ongeveer vier maanden ging iets me toch steeds meer opvallen. Hij speelde steeds vaker het slachtoffer.
Het begon met zijn werk. Elke dag was er wel iets of iemand die hem onrecht had aangedaan. Een manager die hem niet begreep, collega’s die zijn ideeën zonder te vragen overnamen en klanten die altijd moeilijk deden. Daarna werd het zijn familie: niemand zag hem echt, niemand waardeerde hem en alles wat hij deed werd verkeerd uitgelegd. En uiteindelijk sloop datzelfde patroon ook onze relatie in.
Alles draaide om hem
Als ik iets zei wat hem niet beviel, kwam dat volgens hem omdat ik hem niet begreep. Als er een discussie was, werd hij altijd benadeeld. Hij was altijd het slachtoffer, keer op keer weer. Zelfs als ik rustig probeerde uit te leggen wat mij dwarszat, draaide het gesprek uiteindelijk weer om hem: hoe zwaar hij het had, hoe vaak hij zich moest verdedigen en hoe weinig mensen hem echt zagen.
In het begin probeerde ik dat nog te relativeren. Iedereen heeft toch weleens een moeilijke periode? Maar al snel merkte ik dat het bij hem nooit stopte. Er was simpelweg geen situatie waarin hij verantwoordelijkheid nam voor zijn eigen aandeel.
Vermoeiend
Het werd erg vermoeiend. Ik merkte dat ik gesprekken begon te vermijden, omdat ik wist dat ik er hoe dan ook slechter uit zou komen. Of ik was te hard, of ik begreep hem niet, of ik stond niet aan zijn kant. Dat werd letterlijk zo gezegd.
Op een vrijdagavond in een restaurant, waar we weer zo’n gesprek hadden waarin alles uiteindelijk weer zijn kant op draaide, was ik er helemaal klaar mee. Hij zoog met zijn gedrag alle energie uit mijn lichaam. En dat was het moment dat ik wist: dit gaat niet werken. Ik wilde geen partner die in elke situatie degene is die gekwetst wordt, maar wilde iemand die juist verantwoordelijkheid durft te nemen. Ik heb het uitgemaakt en natúúúúrlijk vond hij dat ook weer heel onrechtvaardig van mij.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
