Elco Brinkman is maandag na een kort en intensief ziekbed in Leiden overleden. Dat laat zijn familie aan het ANP weten. Brinkman was onder meer minister voor het CDA en in 1994 kortstondig partijleider.
De loopbaan van de in 1948 geboren Leendert Cornelis Brinkman kende een glanzende start. Hij was al op zijn 31e topambtenaar en op zijn 34e minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. Op zijn veertigste was hij fractievoorzitter van het CDA en nog eens vijf jaar later stond hij klaar om het partijleiderschap van Ruud Lubbers over te nemen.
Helemaal ongeschonden bleef hij niet tijdens zijn ministerschap. De bekendste affaire is wel zijn weigering om de PC Hooftprijs voor letteren toe te kennen aan columnist Hugo Brandt Corstius, omdat die „het kwetsen tot kunst verheven” zou hebben. Zijn voornemen om het Openluchtmuseum in Arnhem te sluiten, moest hij na massale protesten terugdraaien.
Zware verkiezingsnederlaag
Maar in 1994 ging het echt mis. Het CDA leed een zware verkiezingsnederlaag (20 zetels verlies), Brinkman kreeg de schuld en moest het partijleiderschap neerleggen. Terugkijkend erkennen zowel Brinkman als Lubbers later dat het al eerder fout ging. Lubbers benoemde hem jaren te vroeg tot kroonprins.
In het begin van het verkiezingsjaar ging het al verkeerd voor het CDA als in het verkiezingsprogramma komt te staan dat de AOW voor vier jaar bevroren moet worden. Als die passage in de media wordt uitvergroot, haken de kiezers massaal af. Tijdens de campagne wordt dan ook nog bekend dat Brinkman commissaris is van een bij fraude betrokken bedrijf. Lubbers trekt openlijk het leiderschap van zijn opvolger in twijfel. Enkele dagen voor de verkiezingen laat hij weten dat hij niet op Brinkman zal stemmen maar op minister Hirsch Ballin van Justitie.
Ziekte van non-Hodgkin
Na nog een jaar Kamerlidmaatschap vertrekt Brinkman stilletjes uit de politiek om voorzitter van het Algemeen Verbond Bouwbedrijf (AVBB) te worden, een functie in de betrekkelijke luwte.
Een paar jaar later werd de ziekte van non-Hodgkin – een vorm van kanker – bij hem vastgesteld. Hij wist te herstellen, de verschijnselen keerden echter terug en weer wist hij er bovenop te komen. Tot 2013 bleef hij voorzitter van het AVBB, dat later Bouwend Nederland zou gaan heten.
Intussen keerde hij weer terug in de politiek, maar meer aan de zijlijn. In 2011 werd hij lid van de Eerste Kamer. Hij leidde daar de CDA-fractie tot hij in 2019 de politiek verliet. Hij wilde plaatsmaken voor een nieuwe generatie politici en „intenser genieten van ons familieleven”.
