Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Deze week vertelt Esmée (47) hoe de garagedeur van haar huis inmiddels dienst lijkt te doen als doel tijdens de dagelijkse voetbalwedstrijd van de buurkinderen.
Esmée (47): „Ik vind het alleen maar leuk dat kinderen buitenspelen, want dat zie je tegenwoordig veel te weinig. Maar er is wel een verschil tussen een balletje trappen op een veldje en iedere middag onze garagedeur gebruiken als doel. Dat laatste is precies wat de kinderen van de buren nu al maanden doen.
Iedere middag hetzelfde
Vrijwel iedere dag begint het rond 16.00 uur. Dan gaat de buurvrouw koken en gooit ze haar kinderen naar buiten. Als ik de eerste trap tegen de garagedeur hoor, weet ik eigenlijk alweer hoe de rest van de middag eruitziet. Soms gaat het ‘maar’ een halfuur door, maar regelmatig zijn ze er gerust een uur of zelfs twee mee bezig. Het geluid galmt door mijn hele huis. Als ik thuis werk, kan ik me nauwelijks concentreren en als we ’s avonds eindelijk op de bank zitten, hoor ik die klappen soms nog steeds in mijn hoofd.
Het blijft ook niet bij het geluid. De bal komt regelmatig tegen onze auto, de plantenbakken of de gevel terecht.
Iedere dag hetzelfde gesprek
Ik spreek de kinderen er bijna dagelijks op aan. Dan vraag ik of ze misschien ergens anders kunnen voetballen of een paar meter kunnen opschuiven. Dan komt de bal in ieder geval tegen hun eigen garagedeur aan. Ze knikken braaf, zeggen ‘oké’ en nog geen vijf minuten later hoor ik weer die eerste harde knal tegen mijn garagedeur.
Ook hun ouders heb ik inmiddels meerdere keren aangesproken, maar iedere keer krijg ik hetzelfde antwoord: ‘Ach, het zijn kinderen’ of ‘we gaan zo eten, dus dan zijn ze weer binnen’. Alleen zijn ze dus helemaal niet ‘zo’ weer klaar. De volgende middag begint het gewoon opnieuw.
Niemand lijkt te luisteren
Wat me misschien nog wel het meest frustreert, is dat niemand het probleem serieus lijkt te nemen. Alsof ik een zeurpiet ben, omdat ik niet zit te wachten op een voetbalwedstrijd tegen mijn eigen huis. Terwijl ik echt niet vraag of die kinderen binnen kunnen blijven. Er is op vijf minuten lopen een veldje waar ze alle ruimte hebben. Waarom moet uitgerekend onze garagedeur het doel zijn? Ik snap er echt niets van.
Na maanden van dagelijkse overlast begint mijn geduld echt op te raken. Ik heb alles geprobeerd: vriendelijk vragen, de ouders aanspreken en uitleggen waarom het zo vervelend is. Maar niets helpt.
Andere oplossing
Als dit zo doorgaat, zie ik geen andere oplossing meer en ga ik de gemeente of wijkpolitie inschakelen. Want buitenspelen is hartstikke belangrijk, maar mijn garage is geen voetbaldoel. Dat lijkt alleen de buren nog niet helemaal duidelijk te zijn.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Deze week vertelde Rosalie (35) hoe de haren van de hond van haar buurvrouw telkens in haar tuin eindigen. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Christa reageerde met: „Dit is onbeschoft en asociaal. Het is een kleinigheid om de haren in de vuilnisbak te gooien en niet naar buiten. Dit is een asociaal mens. Ik zou er ook boos om zijn.” Een andere lezer, Hediye, zei hierop: „Hoe moeilijk is het om de haarborstel mee te nemen naar het park of bos waar niemand er last van heeft?”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
- Burenruzies: ‘Onze buren lieten een schutting 20 centimeter op onze grond plaatsen en weigeren hem te verplaatsen’
- Burenruzies: ‘Mijn buren weigerden mijn pakketjes te geven, omdat ik zelf maar thuis moest zijn’
- Burenruzies: ‘Onze buurman begon zonder overleg aan een verbouwing die geluidsoverlast geeft tot laat in de avond’
- Burenruzies: ‘De nieuwe buren hebben een grote volière in de tuin, maar je hoort de vogels dag en nacht’
