Wouters ouders worden 80 en vieren dat uitgebreid met familie en vrienden. Zijn zoon van 14 ziet het alleen totaal niet zitten. Hij heeft betere dingen te doen, zegt hij, en weigert mee te gaan. Inmiddels wordt er zelfs al weken ruzie over gemaakt.
Sneller bij nieuws dat ertoe doetStel Metro in als voorkeursbron en je vindt ons nieuws altijd terug in Google.
Instellen →
Wouter: „Mijn ouders worden allebei 80 en daar wordt natuurlijk een groot feest voor georganiseerd. Ze hebben een zaaltje gehuurd, er komen familieleden die we soms maar één of twee keer per jaar zien en ze hebben er echt naar uitgekeken. Ik vind het daarom nogal vanzelfsprekend dat mijn zoon meegaat. Niet omdat ik hem een hele middag plezier wil onthouden, maar omdat dit gewoon een belangrijke gebeurtenis is. 80 worden gebeurt maar een keer en ik weet dat mijn ouders het ontzettend leuk vinden als hun kleinkinderen erbij zijn.
Niet mee naar het feest
Mijn zoon van 14 denkt daar totaal anders over. Hij zit middenin de puberteit en op dit moment bestaat zijn leven vooral uit school, gamen, vrienden en vooral heel veel behoefte aan zelf bepalen wat hij doet. Toen ik over het feest van opa en oma vertelde, zei hij meteen dat hij niet meeging. Ik dacht eerst dat hij een beetje aan het provoceren was en dat het vanzelf wel zou overwaaien, maar dat gebeurde dus niet. Iedere keer als we het erover hebben, krijgen we ruzie.
Hij zegt dat hij opa en oma best aardig vindt, maar dat hij niet begrijpt waarom hij urenlang op een feestje moet zitten waar hij niemand kent en waar vooral volwassenen met elkaar praten. En eerlijk gezegd snap ik dat ergens ook wel. Ik kan me voorstellen dat een jongen van 14 niet zit te wachten op een lange middag met familie, maar er is voor mij een grens. Het zijn z’n opa en oma.
Onderhandelen
Mijn zoon zegt dan: ‘Maar opa en oma zijn toch ook blij als ik even kom?’ En ja, natuurlijk zijn ze dat, maar vervolgens wil hij precies weten hoelang we blijven, of hij eerder naar huis mag en of hij daar met zijn telefoon mag zitten. Ik word daar soms echt moe van. Het voelt alsof ik met mijn eigen kind moet onderhandelen om hem naar de verjaardag van zijn grootouders te krijgen.
Mijn vrouw zegt dat ik moet oppassen dat ik hier geen machtsstrijd van maak en misschien heeft ze daar wel een punt. Ik wil alleen niet dat we straks op de verjaardag staan en hij met een lang gezicht de hele middag zit te wachten tot hij weg mag.
Hopelijk begrijpt hij het later
Tegelijkertijd wil ik ook niet dat hij leert dat hij onder iedere familieverplichting uit kan komen door simpelweg te zeggen dat hij geen zin heeft. Daarom heb ik gezegd dat hij gewoon meegaat. Desnoods spreken we af dat hij na een paar uur met mij naar huis mag, maar helemaal niet gaan is voor mij geen optie. Ik hoop vooral dat hij later begrijpt waarom ik hier zo streng in ben. Misschien vindt hij het nu onzin, maar als opa en oma er straks niet meer zijn, denkt hij hopelijk toch nog met veel plezier terug aan die verjaardag.”
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
