Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Jessie (33) spreekt stiekem buiten werktijd af met twee vrouwelijke collega’s die ze als haar vriendinnen beschouwt. Maar daar vertellen ze hun collega’s op het werk niet over.
Jessie: „Zo op het eerste oog lijkt het team waarin ik werk best gezellig. Het zijn veelal vrouwen, dus het is eigenlijk nooit stil, haha. We kletsen wat af bij de koffieautomaat, in de kantines, achter onze bureaus … Verjaardagen vieren we altijd met taart en iedereen doet vrolijk mee met teamuitjes.
Ordinair roddelen
Toch is het minder gezellig dan het lijkt. Er wordt onderling namelijk best wel veel over elkaar gepraat. Of nou ja, je kunt het ordinair roddelen noemen. Zo wordt er over een bepaalde collega gezegd dat ze ‘altijd zo traag werkt’, en zijn er twee anderen die duidelijk allebei op dezelfde promotie azen en dat elkaar niet gunnen. En dat is nog maar een greep uit de voorbeelden, want er worden ook geregeld opmerkingen gemaakt over iemands kledingkeuze of uiterlijk. En dan vaak nét subtiel genoeg dat je er niks van kunt zeggen, maar wel degelijk merkt of voelt dat er iets negatiefs in de lucht hangt.
Ik zit daar een beetje tussenin. Ik doe mijn werk graag en kan met de meeste collega’s prima opschieten. Maar toch: écht op mijn gemak voel ik me niet. Ik weet ook niet goed wat mensen van mij vinden. En soms denk ik echt dat ik nog op de middelbare school zit, zo kinderachtig wordt er door bepaalde collega’s gedaan. Maar met twee vrouwelijke collega’s heb ik wél echt een goede klik. Bij hen kan ik mezelf zijn en over alles praten. Inmiddels beschouw ik ze zelfs als vriendinnen.
Bewust stil
Precies daarom spreken we ook buiten werktijd af, meestal in een restaurant vlakbij het bedrijf waar we werken, want we wonen niet in elkaars buurt. Tijdens zo’n etentje praten we niet alleen maar over werk, maar óók over ons privéleven, onze gezinnen, familie, hobby’s, noem maar op.
We houden die onderonsjes wel bewust stil en zeggen er niets over tegen onze andere collega’s. Níemand weet dat we elkaar buiten kantoortijden zien. Niet omdat het niet zou mogen, maar omdat we geen zin hebben in vervelende opmerkingen, scheve gezichten of het feit dat iemand zich buitengesloten voelt. Juist vanwege die negatieve cultuur, die er onderhuids een beetje hangt.
Sneaky
Dus doen we het heel sneaky. We vertrekken apart van elkaar, eten op een plek die weliswaar in de buurt van ons kantoor ligt, maar niet ‘logisch’ is – kleine kans dat we daar collega’s tegenkomen. Soms voelt het nogal overdreven voor iets wat normaal zou moeten zijn, maar we willen gewoon geen gedoe.
We grappen tijdens zo’n etentje weleens dat het lijkt alsof we een soort buitenechtelijke affaire met elkaar hebben. Toch voelt het nooit helemaal ‘vrij’. Er is toch altijd een bepaalde ‘angst’ dat je een bekende tegenkomt. Al hebben we onze dekmantel ook klaar hoor, dan zeggen we gewoon dat we elkaar toevallig tegenkwamen en het etentje spontaan tot stand kwam. Maar liever heb ik dat niemand erachter komt, dus voor nu blijven we gewoon stiekem afspreken. De kans dat we over een paar jaar allemaal nog bij dit bedrijf werken, achten we namelijk nogal klein. Dus why the fuzz? Bovendien vinden het zonde om de etentjes tot die tijd te skippen – véél te gezellig.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
