Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Dani (34) nodigt haar vrienden niet meer thuis uit. Althans, niet als hun kinderen erbij zijn.
Dani: „Grote kans dat ik mezelf met deze uitspraak niet populair maak bij ouders, maar ik zeg het toch: ik nodig mijn vrienden niet meer thuis uit als hun kinderen meekomen.
Mijn vriend en ik hebben zelf geen kinderen, een bewuste keuze. Vorig jaar verhuisden we naar ons droomhuis, inclusief compleet nieuwe inrichting. De bank, de eettafel, eetkamerstoelen, het kleed; eindelijk alles zoals we het willen. In een enthousiaste bui nodigden we onze vrienden uit met hun kinderen van 6 en 3 jaar, voor een mini housewarming. Het was mooi weer, dus we konden lekker buiten barbecueën – ideaal.
Indoorspeeltuin
Nou, dat hebben we geweten. Onze vrienden waren nog geen vijf minuten binnen of ons huis veranderde in een soort indoorspeeltuin. De kinderen renden alle kamers in, trokken kastjes open, verdwenen naar boven zonder iets te vragen en gebruikten ons bed als springkussen. Ook onze gloednieuwe bank moest eraan geloven en tot overmaat van ramp viel er een glas limonade omver. Ik was er meteen bij om de boel te poetsen en kon een permanente vlek voorkomen, maar de vlekken stonden in mijn nek.
Ik zag mijn vriend hetzelfde denken: gebeurt dit echt? En zeggen we er iets van? Maar ja, het zijn niet onze kinderen, dus wat doe je dan? Onze vrienden deden in elk geval niks. Of ja, ik zal het maar omschrijven als gentle parenting, volgens mij is die term nu in. Veel uitleggen, weinig ingrijpen. Zodra één van die kinderen op de bank stond te springen, was het van: ‘Schatje, denk je dat de bank dit prettig vindt?’ Ja echt, I kid you not. En het blijkbaar was het antwoord ‘ja’, want het kind sprong gewoon verder. Ik beet intussen op mijn tong.
Dikke drol
Het dieptepunt moest trouwens nog komen. We zaten gelukkig veel in de tuin, maar daar zag ik ook ineens iets in het gras liggen, namelijk een dikke vette drol. Niet van de kat van de buren, nee, het bleek een souvenirtje van hun jongste kind. Dat jochie was zindelijk, maar nu kennelijk even niet, want hij had middenin de tuin gepoept.
Natuurlijk: een ongelukje kan gebeuren, zeker als je net 3 bent. Maar het was de welbekende druppel. De herrie, de chaos, het gevoel dat ik constant op scherp stond in mijn eigen huis. Toen ze eindelijk naar huis gingen, zag ons huis eruit alsof er een kinderfeestje met dertig kinderen was geëxplodeerd. Mijn vriend en ik waren compleet uitgeput. Dit nooit meer, zeiden we tegen elkaar.
Sindsdien zijn we nogal creatief geworden als het om onze vrienden gaat. We spreken liever ’s avonds af, of gaan naar hen toe. Of we hebben ‘ineens’ andere plannen. Eén keer heb ik zelfs een griepje gefaket.
Taboe
Ik voel me er best lullig om, maar durf ook niet eerlijk te zeggen dat we de boot afhouden vanwege hun kinderen. Er heerst toch een beetje een taboe op kritiek leveren op iemands ouderschap. Daarbij wil ik onze vriendschap ook weer niet op het spel zetten, want los van alles zijn onze vrienden hartstikke leuk. Een ding weet ik wel: ik nodig het hele gezin pas weer uit als ze stukken ouder zijn en het vermogen hebben om zich wél te gedragen. Maar voorlopig hou ik het bij smoesjes.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
