Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Arda (44) ziet op tegen haar vakantie en het feit dat ze dan drie weken lang 24/7 in het bijzijn van haar man is. „Soms hoor ik hem praten en denk ik alleen maar: hou gewoon alsjeblieft je mond.”
Arda: „Over een paar weken vertrekken we voor drie weken naar Frankrijk. Zon, zee, zwembad, lekker eten, volop vrije tijd met elkaar en onze zoons van 7 en 10. Op papier klinkt het als iets waar ik reikhalzend naar uit zou moeten kijken. Maar eerlijk gezegd zie ik er vooral tegenop.
Niet zozeer vanwege de jongens. Dat had ik vooral vroeger, toen ze kleiner waren en ik de dagen met hen zo lang vond duren. Ha, ik keek altijd reikhalzend uit naar de maandag na de vakantie. Maar ze zijn inmiddels wat ouder en redden zichzelf prima. Natuurlijk vragen ze aandacht, maar ze kunnen ook urenlang hun eigen gang gaan.
Sleur
Het probleem is vooral mijn man. Dat klinkt misschien hard, en ik voel me er ook schuldig over. Want ik hou écht nog wel van hem. We zijn al vijftien jaar samen, hebben samen een leven opgebouwd en twee prachtige kinderen gekregen. Er is geen sprake van ruzie, overspel of een andere relatiecrisis. Maar er is wel iets anders: een sleur.
In het dagelijks leven worden we volledig opgeslokt door werk, school, sportclubs en alle logistiek die bij een gezin hoort. We zien elkaar ’s ochtends vluchtig bij het ontbijt en ’s avonds als iedereen moe is. In de tussentijd sturen we elkaar vooral praktische appjes. ‘Wie haalt de kinderen? Wie doet boodschappen? Kun jij dit regelen? Waarom moet ik altijd overal aan denken?’ De romantiek is ver te zoeken, inderdaad.
Heerlijk alleen op de bank
Toch werkt die afstand ook ergens in ons voordeel. Ik vind het heerlijk als hij een avond naar voetbaltraining is of gaat borrelen met vrienden. Dan zit ik alleen op de bank en geniet ik van de rust. Onaardig? Ik durf te wedden dat hij dat andersom ook heeft, als ik weg ben.
Maar op vakantie valt al die afleiding weg. Dan zitten we ineens drie weken lang op elkaars lip, van ontbijt tot bedtijd. En dan merk ik ook hoe snel ik me aan hem erger. De manier waarop hij eet, zijn eeuwige commentaar op de landelijke politiek, zijn behoefte om overal een mening over te hebben, al die verhalen die ik inmiddels al honderd keer heb gehoord. Soms hoor ik hem praten en denk ik alleen maar: hou gewoon alsjeblieft je mond.
Weinig energie
Ik realiseer me dat dit allemaal best negatief klinkt. Misschien vind ik het vooral confronterend dat ons huwelijk momenteel laag op mijn prioriteitenlijst staat. Niet omdat ik weg wil, dat zeker niet. Ik ben niet het type dat opgeeft en ik wil het liefst samen oud worden. Maar na al die jaren van zorgen, werken, plannen en rennen heb ik simpelweg weinig energie om onze relatie actief nieuw leven in te blazen, en zorgt de chronische moeheid vooral voor onderhuidse irritaties.
Of het tijdens deze vakantie wel lukt om ons huwelijk een boost te geven? Mwah, geen idee, ik denk het niet. Maar wie weet: misschien vinden we elkaar juist wél weer een beetje terug als alle drukte wegvalt. De tijd zal het leren, al zie ik daar nu dus nog best wel tegenop.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
