Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Joan (23) wilde altijd al backpacken, en nu doet ze het, maar het valt tegen.
Joan: „Ik riep het al jaren tegen iedereen die het maar wilde horen: ooit ga ik in mijn eentje backpacken door Azië. Ik vond gewoon dat je zoiets minstens één keer in je leven gedaan moest hebben. Uit je comfortzone, nieuwe culturen ontdekken, jezelf leren kennen. En nu is het moment daar en doe ik het echt.
Tropische stranden, kleurrijke tempels
Ik ben inmiddels vier weken onderweg en volgens mijn Polarsteps en Instagram Stories heb ik de tijd van mijn leven. Ik post foto’s van tropische stranden, kleurrijke tempels en gezellige avondmarkten. Iedereen reageert enthousiast. Dat ze het mooi vinden, of stoer, of dat ze jaloers zijn. En elke keer typ ik iets terug als: ‘Je moet het echt een keer doen!’ Terwijl ik eigenlijk iets heel anders denk, namelijk: ik wil naar huis.
De eerste avond in Bangkok was meteen al een reality check. Ik zat moederziel alleen aan een plastic tafeltje bij een straatrestaurant, keek om me heen en dacht alleen maar: wat dóé ik hier? Tien dagen Griekenland was ook prima geweest. Waarom moest ik mezelf zo nodig ontplooien?
Iets vertrouwds
Sindsdien is het niet veel beter geworden. Ik ben een keer ziek geweest van een voedselvergiftiging, ik heb meerdere nachten nauwelijks geslapen door de herrie in hostels en merk dat ik veel meer moeite heb met de cultuurverschillen dan ik had verwacht. Natuurlijk wist ik dat het anders zou zijn dan thuis, maar soms verlang ik gewoon naar iets vertrouwds. Een supermarkt waar ik alles kan vinden, een normale boterham, mijn eigen bed.
En hoe leuk die hostels ook zouden moeten zijn, ik ben er blijkbaar niet voor gemaakt. Iedereen lijkt moeiteloos vrienden te maken, terwijl ik vaak juist behoefte heb aan rust. En hoe schoon de voorzieningen ook zijn, niets haalt het bij mijn eigen bad- of slaapkamer. Maar het ergste is de heimwee. Ik mis mijn familie, mijn vrienden, mijn koffietje thuis, zelfs de saaie route naar mijn werk – dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou missen.
Voelt als falen
Toch durf ik dit tegen bijna niemand te zeggen. Ik was namelijk degene die altijd riep dat een soloreis levensveranderend zou zijn. Het voelt als falen als ik nu toegeef dat ik het helemaal niet zo fantastisch vind. Dus blijf ik – met nog twee weken te gaan – mooie foto’s plaatsen en vrolijke onderschriften schrijven. Maar eerlijk? Ik tel de dagen af tot ik weer op Schiphol sta.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
- Opgebiecht: ‘Ik woon sinds kort samen met een vriendin, maar heb nu al spijt’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het kerstdiner bij mijn schoonouders niet te eten’
- Opgebiecht: ‘Ik vind het huis van onze vrienden vies’
- Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn interieur’
