In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Alexandra (30), die ontdekte dat haar vriend geen onderdeel wilde zijn van haar familie. „Natuurlijk verwachtte ik niet dat hij overal bij zou zijn, maar af en toe meegaan leek me toch niet zo’n grote opoffering.”
Alexandra (30): „Ik leerde Arthur kennen via mijn werk. We werkten niet direct samen, maar kwamen elkaar regelmatig tegen op kantoor. We stonden af en toe samen bij het koffieapparaat en kwamen elkaar soms tegen in de kantine. Binnen een aantal maanden kwam het een van het ander. Met zijn droge humor leek hij precies mijn type.
Officieel
Na een paar maanden hadden we officieel een relatie. Hij vroeg mij ‘verkering’, zoals hij dat zelf zo leuk noemde, in mijn favoriete restaurant. Omdat ik zo verliefd op hem was, leek het mij leuk om hem langzaam aan mijn familie voor te stellen. Alleen liep dat totaal anders dan ik had verwacht.
Ik ben heel erg hecht met mijn familie. We zien elkaar vaak. Niet omdat het moet, maar omdat we het gezellig vinden. Een verjaardag, een barbecue, een familiediner of gewoon een kop koffie op zondagmiddag: ik ben er graag bij. Dat wist hij vanaf het begin.
Geen zin
Toen mijn moeder vroeg of ik hem een keer mee wilde nemen naar een etentje, zei hij direct dat hij geen zin had. ‘Ga jij maar lekker alleen.’ Ik vond het jammer, maar dacht dat hij het misschien nog wat spannend vond.
Een paar weken later vierde mijn opa zijn 90ste verjaardag. Opnieuw vroeg ik of hij mee wilde. ‘Nee hoor, ik ben veel te druk met werk.’ Weer een excuus. Ik besloot het nog even de tijd te geven. Maar hoe serieuzer onze relatie werd, hoe duidelijker het patroon werd. Een verjaardag van mijn nichtje? Geen zin. Kerst bij mijn ouders? Liever niet. Een barbecue in de tuin van mijn broer? Daar had hij ook geen behoefte aan.
Pijnlijk antwoord
Op een gegeven moment vroeg ik waarom hij nooit meeging. Zijn antwoord vond ik eerlijk gezegd nogal pijnlijk. ‘Helaas krijg je familie erbij als je een relatie krijgt. Ik zit daar gewoon niet op te wachten.’ Ik wist niet wat ik hoorde.
Voor mij was familie geen vervelende verplichting. Het waren de mensen die altijd voor me klaarstonden. Mijn ouders, broers, zussen, ooms, tantes en neefjes betekenen ontzettend veel voor me. Natuurlijk verwachtte ik niet dat hij overal bij zou zijn, maar af en toe meegaan leek me toch niet zo’n grote opoffering.
Geen interesse
Hij zag dat heel anders. Sterker nog, hij leek totaal geen interesse te hebben in wie mijn familie eigenlijk was. Hij vroeg nooit hoe een verjaardag was geweest of hoe het met mijn ouders ging. Als ik vertelde dat ik een middag bij mijn oma was geweest, reageerde hij vaak met: ‘Zo, weer een halve dag kwijt.’
Dat begon steeds meer te wringen. Na een maand of vijf begon mijn familie ook voorzichtig vragen te stellen. ‘Bestaat hij eigenlijk wel?’, grapte mijn broer een keer. Iedereen had inmiddels foto’s gezien, maar bijna niemand had hem ooit ontmoet. Ik bleef hem verdedigen. Hij hield gewoon niet zo van drukte, zei ik dan. Maar diep vanbinnen wist ik dat het meer was dan dat.
Nooit veranderen
Na weer een afgezegd familiediner ben ik met hem gaan praten. Ik vertelde dat het me verdriet deed. Dat ik niet vroeg of hij ieder weekend mee wilde, maar dat ik het belangrijk vond dat hij af en toe deel uitmaakte van mijn leven. Net zoals ik ook interesse toonde in zijn leven. Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb gewoon niets met familie. Niet met mijn eigen familie, maar ook niets met jouw familie.’
Voor hem was de discussie daarmee klaar en voor mij eigenlijk ook. Ik besefte dat dit nooit zou veranderen. Ik wilde later een partner die aanschoof bij kerst, die mijn ouders kende, die gezellig meeging naar een verjaardag en die onderdeel wilde zijn van mijn familie. Niet omdat het moest, maar omdat hij wist hoe belangrijk dat voor mij was. Ik wilde niet met hem verder.
Als je van iemand houdt, toon je ook interesse in de mensen van wie diegene houdt. En ik wist één ding zeker: ik wilde later niet aan mijn kinderen uitleggen waarom hun vader nooit meeging naar opa en oma.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
