Buren: you love them or you hate them. Iedere week deelt een lezer in Burenruzies de meest bizarre, hilarische of totaal uit de hand gelopen burenruzie. Van drama in de groepsapp tot oorlog over een schutting. Deze week vertelt Josefien (38) hoe een ruzie over geluidsoverlast uitmondde in een dagelijkse parkeeroorlog.
Josefien (38): „Wij wonen met veel plezier in onze straat, maar helaas wonen we ook naast één buurvrouw die werkelijk overal een conflict van weet te maken. Met de meeste buren hebben we prima contact, maar met haar is het contact al een tijdje ingewikkeld. De bom barstte een paar maanden geleden, toen ze opnieuw een feestje gaf dat tot diep in de nacht doorging.
Een simpel verzoek
Rond half één ’s nachts stond de muziek nog steeds keihard aan. Er werd geschreeuwd, gezongen en gelachen. Onze kinderen lagen al uren wakker en mijn man moest er rond 05.00 uur uit om te gaan werken. Ik besloot daarom aan te bellen en te vragen of de muziek misschien iets zachter kon.
Dat viel compleet verkeerd. De buurvrouw werd woest. Ze vond dat ze in haar eigen huis moest kunnen doen wat ze wilde en noemde ons zeurpieten. Vanaf dat moment leek het alsof ze één missie had: ons het leven zo zuur mogelijk maken.
Parkeren als wraakactie
De opvallendste manier waarop ze dat doet, is met haar auto. Sinds die ruzie parkeert ze haar auto steevast zó dicht naast die van ons dat instappen onmogelijk is. We hebben geen fileparkeervakken of een andere plek waar we naar kunnen uitwijken. We zijn dus aangewezen op onze vaste parkeerplaatsen. En juist daar maakt zij misbruik van. Ze zet haar auto soms op een paar centimeter van de onze. Zo dichtbij dat ik de deur nauwelijks open krijg.
Ik ben op dit moment zwanger van ons derde kindje, dus ik heb echt wat ruimte nodig om fatsoenlijk in en uit de auto te stappen. Zeker als je ook nog een peuter uit een kinderzitje moet tillen of boodschappen moet uitladen, maar dat lijkt haar niets uit te maken. Soms moet ik via de passagierskant naar binnen klimmen. Het is ontzettend frustrerend.
Buurvrouw weet precies wat ze doet
Het vervelende is dat ik er heilig van overtuigd ben dat ze dit allemaal expres doet. Het begon namelijk pas ná die ruzie over de geluidsoverlast. Daarvoor was er niets aan de hand.
Ik heb haar er meerdere keren op aangesproken. Iedere keer zegt ze dat ik me niet zo moet aanstellen. Volgens haar is er niets aan de hand, maar als je iedere dag moet wringen om überhaupt in je eigen auto te komen, voelt dat toch echt anders.
Machteloos gevoel
We hebben inmiddels meerdere keren contact opgenomen met de wijkagent. Die is ook al met haar in gesprek geweest, maar veel verder dan een waarschuwing of een goed gesprek komt het niet. En zodra iedereen weer weg is, begint het gewoon opnieuw. Het voelt machteloos. Je weet dat het expres gebeurt, maar niemand lijkt echt iets te kunnen doen.
Inmiddels zie ik ertegenop om de auto te gebruiken. Iedere keer vraag ik me af hoe dicht haar auto vandaag weer tegen de onze aan zal staan. Ik wil helemaal geen conflict. Ik wil als zwangere vrouw gewoon zonder acrobatische toeren in mijn eigen auto kunnen stappen. Dat lijkt me toch niet te veel gevraagd.”
Wat vind jij hiervan? Reageer hieronder, op onze Facebook-pagina of via Instagram!
Vorige week
Vorige week vertelde Leon (42) hoe de buitenkeuken van zijn buren zijn weekenden volledig op z’n kop zet. Metro-lezers reageerden hier massaal op. Laura reageerde met: „Die hebben wij ook naast ons gehad, zij waren zo groot getrokken en wisten niet beter dan drinken, hard schreeuwen en boxen steeds harder. Gesprekken hielpen niet; er werd zelfs in de inrit gespuugd of die werd geblokkeerd. Uiteindelijk zijn we verhuisd. Mensen hebben niet het inlevingsvermogen om in te zien dat anderen op een andere manier van hun weekend en van hun tuin willen genieten.”
Een andere lezer, Kitty, zei hierop: „De mens wil alle gemakken in en om z’n huis en heeft daarbij het idee dat ze daar de rest van de mensheid automatisch ook een groot plezier doen. Die buitenkeuken is geen probleem, maar als daar inderdaad wekelijks een boel geluid bij komt kijken, houdt dat een keer op.”
Benieuwd naar andere akkefietjes tussen buren? Deze verhalen waren favoriet bij onze lezers:
- Burenruzies: ‘Onze buren lieten een schutting 20 centimeter op onze grond plaatsen en weigeren hem te verplaatsen’
- Burenruzies: ‘Mijn buren weigerden mijn pakketjes te geven, omdat ik zelf maar thuis moest zijn’
- Burenruzies: ‘Onze buurman begon zonder overleg aan een verbouwing die geluidsoverlast geeft tot laat in de avond’
- Burenruzies: ‘De nieuwe buren hebben een grote volière in de tuin, maar je hoort de vogels dag en nacht’
