Opvoeden, hadden we er maar een handleiding voor. Tussen de bijzondere momenten door is er vaak een aaneenschakeling van twijfels en vragen. Daarom beantwoordt Sofie Vissers, hoofdredacteur van J/M Ouders en moeder van twee kinderen, wekelijks een opvoeddilemma van lezers. Deze week de vraag van Nienke (36): „Ik weiger mee te betalen aan al die klassenpotjes, ben ik nu asociaal?”
Sofie geeft advies.
Opvoedvraag: ‘Ik weiger mee te betalen aan al die klassenpotjes, ben ik nu asociaal?’
Beste Sofie,
Ik ben een alleenstaande moeder van drie dochters van 11, 6 en 4 en werk parttime. We hebben het niet breed, maar ik red me prima. Sinds dit schooljaar zitten al mijn dochters op school. Maar de bijdragen voor de klassenpotjes worden nu ook verdrievoudigd. Voor een juffendag, een afscheid, een kraamcadeau of weer een ander gezamenlijk cadeautje.
Het gaat steeds om een paar euro en eerlijk gezegd kan ik die bedragen best missen. Toch begint het me steeds meer tegen te staan. Alles bij elkaar loopt het behoorlijk op en ik besteed dat geld liever aan mijn eigen kinderen. Waarom moet ik steeds meebetalen aan cadeaus waar ik zelf niet voor heb gekozen?
Toch durf ik geen nee te zeggen. Alle andere ouders betalen de tikkies zonder discussie en niemand lijkt er moeite mee te hebben. Ik wil niet bekendstaan als die ene gierige moeder en wil mijn dochters niet buiten de groep laten vallen. Bovendien ben ik bang dat mensen denken dat ik niet betaal omdat ik het geld niet heb. Moet ik gewoon blijven meedoen, of mag ik zeggen dat het genoeg is?
Liefs,
Nienke
Het antwoord
Nee, je bent niet gierig of asociaal als je niet aan ieder klassenpotje wilt meebetalen. Een vrijwillige bijdrage is en blijft vrijwillig. Dat andere ouders zonder commentaar betalen, betekent niet dat zij het vanzelfsprekend vinden. Mogelijk voelen meer ouders deze druk, maar durft niemand er iets van te zeggen.
Het is begrijpelijk dat je betaalt, omdat je bang bent dat anderen denken dat je het geld niet kunt missen. Toch hoef je je financiële situatie niet te verdedigen. Je kunt prima zeggen: „Ik sla deze keer over.”
Ga de discussie niet aan in de klassenapp
Ik zou er geen principekwestie van maken in de klassenapp. Stuur de klassenouder liever een berichtje als: „Dank voor het regelen. Met drie kinderen lopen alle bijdragen flink op, dus ik kies liever zelf waaraan ik meedoe.” Je kunt ook voorstellen om vooraf een maximumbedrag af te spreken of één vrijwillige jaarbijdrage te geven.
Voor je dochters is vooral belangrijk dat jouw keuze niet op hun schouders terechtkomt. Leg uit dat gezinnen verschillend omgaan met geld en cadeaus, zonder andere ouders af te vallen. Een gezamenlijk cadeau bepaalt niet of zij erbij horen.
Kies eventueel één of twee momenten per kind waaraan je wel bijdraagt en sla de rest over. Grenzen stellen is niet gierig. Je gaat bewust om met geld en laat je kinderen zien dat je niet altijd hoeft mee te doen, omdat de groep dat doet. Dat is juist een goed voorbeeld!
Lees bij J/M Ouders het Gezinsbudget van Tamaar (41): ‘Mijn man en ik geven samen 1100 euro uit aan sport’.
Meer weten over kinderen en opvoeding? Deze artikelen zijn de afgelopen tijd goed gelezen:
- Opvoedkundigen hameren op het belang van emotionele intelligentie bij kinderen, iets dat soms vergeten wordt. Zo breng je kinderen die intelligentie bij.
- Ook als je kind al volwassen is, kan er nog weleens strijd tussen jullie ontstaan. Volgens een psycholoog zijn er drie tactieken die je het best kunt toepassen in zo’n situatie.
- Zijn je kinderen onbedoeld verwend? Deze uitspraken van jou als ouder kunnen daaraan bijgedragen hebben.
- Ouders doen regelmatig aan omkopen of dreigen. Denk maar aan: ‘Als je nu meekomt, krijg je thuis een snoepje’. Volgens een kinderarts kun je echter veel beter iets anders doen.
