In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Lianne (31), die ontdekte dat haar nieuwe vriend het maar moeilijk vond dat haar beste vrienden mannen waren. „Ik ga toch niet ineens twintig jaar vriendschap weggooien omdat mijn vriend het niet vertrouwt?”
Lianne (31): „Ik heb altijd al een grote vriendengroep gehad. We zijn met best veel mensen en ongeveer de helft daarvan is man. Dat is voor mij nooit iets geks geweest. Ik zie mijn vrienden gewoon als mijn vrienden, ongeacht of ze man of vrouw zijn. Sterker nog: mijn twee beste vrienden zijn mannen die ik al meer dan twintig jaar ken. We zijn samen opgegroeid, hebben alles meegemaakt en kennen elkaar door en door. Er is nooit iets romantisch tussen ons geweest en dat zal ook nooit gebeuren.
Mijn nieuwe vriend leerde ik kennen tijdens het uitgaan in Amsterdam. We raakten aan de praat in een club en zagen elkaar daar steeds vaker. Na drie keer besloten we samen wat te gaan eten. Dat was heel leuk en smaakte naar meer. Na een paar maanden hadden we officieel een relatie.
In eerste instantie normale reactie
In het begin leek hij geen enkel probleem te hebben met mijn vrienden. Hij wist vanaf de eerste weken dat ik veel met ze omging en dat daar ook mannen tussen zaten. Als ik vertelde dat ik met mijn vriendengroep had afgesproken, reageerde hij eigenlijk altijd normaal. Ik dacht dus dat het allemaal prima was.
Maar toen onze relatie serieuzer werd, veranderde dat opeens. Als ik vertelde dat ik met een van mijn beste vrienden had afgesproken, vroeg hij ineens: ‘Alleen met hem?’ Ik zei dan gewoon ja. Soms gingen we koffie drinken, soms lunchen of maakten we een wandeling. Niets bijzonders, maar toch merkte ik dat hij steeds minder enthousiast reageerde.
Alleen zijn met beste vrienden
Op een avond vertelde ik dat een van mijn beste vrienden me had gebeld en dat we die zaterdag samen naar een festival wilden. Mijn vriend keek me aan en zei: ‘Vind je dat nu echt normaal?’ Ik snapte niet wat hij bedoelde. ‘Wat bedoel je?’ ‘Dat je alleen met een andere man naar een festival gaat.’ Ik moest lachen, omdat ik dacht dat hij een grapje maakte. Maar hij meende het serieus.
Vanaf dat moment kwamen er steeds meer opmerkingen van zijn kant. Waarom moest ik zo vaak met mannen afspreken? Waarom konden we niet gewoon met z’n allen afspreken? En vooral: waarom moest ik soms alleen met een van mijn beste vrienden zijn?
Niet aanpassen
Ik legde hem uit dat dit vrienden waren die al jaren onderdeel van mijn leven waren, voordat hij überhaupt bestond in mijn leven. Ik wilde mijn vriendschappen niet ineens gaan aanpassen, omdat hij daar onzeker van werd.
Volgens hem ging het niet om onzekerheid. Hij zei dat hij gewoon ‘realistisch’ was. ‘Je weet nooit wat zo’n man echt denkt’, zei hij een keer. Ik vond dat ontzettend vermoeiend. Ik wist namelijk precies wat mijn vrienden dachten. Ik kende ze al twintig jaar.
Toen ik een keer met een van mijn beste vrienden koffie had gedronken, kreeg ik daarna zelfs vragen over waar we precies over hadden gepraat. Ik voelde me alsof ik verantwoording moest afleggen voor iets wat volledig normaal was.
Minder zien
Het werd steeds duidelijker dat hij het liefst wilde dat ik mijn mannelijke vrienden minder zou zien. Hij zei niet letterlijk dat ik ze moest dumpen, maar dat was wel waar het uiteindelijk op neerkwam. Als ik mijn vrienden wilde blijven zien zoals ik dat altijd had gedaan, zou hij daar moeite mee blijven houden.
Op een avond heb ik hem gezegd dat ik hier niet in mee zou gaan. Ik wilde best rekening met hem houden, maar ik ging niet twintig jaar vriendschap opgeven om zijn wantrouwen weg te nemen.
Hij zei dat ik niet genoeg rekening hield met zijn gevoelens. Maar waar hield ik dan precies geen rekening mee? Ik deed niets verkeerd. Ik loog niet, ik verstopte geen afspraken en ik had nooit iets met mijn vrienden gehad. Hij vond het simpelweg niet prettig dat ik bevriend was met mannen. Toen wist ik zeker dat dit niet ging werken.
Geen zin om discussies te voeren
Ik heb de relatie direct afgekapt. Het deed pijn, want ik vond hem echt leuk en had gehoopt dat we iets moois konden opbouwen. Maar ik wilde niet iedere keer als ik met een vriend afsprak een discussie voeren. Mijn vrienden waren er al lang voordat hij kwam en ze waren nooit een bedreiging voor onze relatie geweest. Achteraf ben ik vooral blij dat ik niet heb toegegeven.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
