Sanne (36) reed dronken een vrouw aan en doet 12 jaar later haar verhaal: ‘Ik verloor mezelf’

Sanne Schockaert (36) stapte op haar 24ste na een avond drinken in Gent achter het stuur en reed fietsster Gerbrich aan. Zij moest acht maanden revalideren. Jaren later ontmoeten slachtoffer en veroorzaker elkaar. Nu vertelt Schockaert hun verhaal in haar boek, Brak.

Sanne vertelt dat het een enorme stap is geweest om met haar verhaal naar buiten te treden. Maar toch schreef ze haar verhaal op in haar boek Brak. „Ik heb een verkeerde beslissing genomen door met alcohol op achter het stuur te kruipen en mijn boek laat zien wat zo’n egoïstische beslissing teweeg kan brengen. Het heeft enorme impact op een hele hoop mensen. Maar het gebeurt nog veel te vaak. Voor mij is de les heel hard geweest.” 

Metro schrijft vaker over persoonlijke verhalen en ingrijpende gebeurtenissen. Zo spraken we pas geleden nog met Renee Kelder, die jarenlang een verborgen GHB-verslaving had. En Peter Dinkla sprak over hoe hij als miljonair uiteindelijk bij de voedselbank terechtkwam.

Sanne Schockaert stapt na een avond drinken in Gent in haar auto

Sanna beschrijft hoe de fatale avond voor haar eruitzag: „Na mijn werk ben ik naar een feestje in Gent gegaan. Samen met vriendinnen was ik op stap gegaan en we hadden allemaal te veel gedronken. Aan het eind van de avond probeerde een vriendin me nog te overtuigen om bij haar te blijven slapen, maar ik besloot mijn eigen ding te doen. Op de passagiersstoel van mijn auto heb ik even mijn ogen dichtgedaan en ben ik in slaap gevallen. En het volgende moment zag ik een gebarsten voorruit en heb ik slechts flitsen van herinneringen. Door mijn dronkenschap en trauma weet ik er nog heel weinig van.” 

Sanne wordt door de politie opgepakt op de desbetreffende avond. „Terwijl ik door de mallemolen van allerlei verhoren ging, besefte ik dat ik iemand had aangereden.” Het slachtoffer bleek Gebrich te zijn, een vrouw die op de fiets onderweg was naar huis. „Ik heb haar van achteren geraakt en zij is met haar hoofd op het autoraam terechtgekomen. Kennelijk ben ik pas na een paar honderd meter gestopt. Maar waarom ik nog een stukje ben doorgereden, dat weet ik niet. Als dat besef indaalt dat je iemand hebt aangereden, begint een heel ingewikkeld proces.” 

Slachtoffer Gerbrich moest 8 maanden revalideren

„Mijn herinneringen aan het ongeluk bleven uit en dat vond ik heel moeilijk. Ook voor het slachtoffer”, vertelt Sanne verder. „Er waren namelijk enorm veel vragen waar ik geen antwoord op had. Je brein doet hele rare dingen in zo’n situatie. Achteraf gezien bleken sommige conclusies of ervaringen die ik had ook helemaal niet waar te zijn.” Zo heeft Sanne nog steeds flashbacks dat ze in paniek op straat staat en aanbelt bij huizen in de buurt. „Maar lange tijd werd niet erkend dat ik om hulp ben gaan vragen. Pas later las ik in de politiedossiers terug dat ik dat dus wel had gedaan.” 

Gerbrich is na het ongeluk in levensgevaar en wordt op straat gevonden door omstander Dimitri. „Hij heeft de hulpdiensten gebeld en is eigenlijk de held in het verhaal. Zelf heb ik lang niet geweten of Gerbrich nog leefde en hoe het met haar ging. Na haar verblijf in het ziekenhuis belandde ze in een intensief revalidatietraject van acht maanden. Ze moest opnieuw leren lopen, herstellen en heeft uiteindelijk veel geluk gehad.” 

Sanne na het ongeluk: ‘Ik wilde er niet meer zijn’

Sanne wordt uiteindelijk door de politie vrijgelaten, onder voorwaarden. „Mijn toenmalige vriend en mijn vader haalden mij op bij het politiebureau en direct werd ik overspoeld met gevoelens als: ‘Ik verdien het niet om hier te zijn’. Je voelt je vreselijk minderwaardig en dan staan daar mensen die van je houden en die je vertellen dat het goedkomt. Dat is voor mij heel emotioneel geweest.” 

En dan is Sanne plots het meisje dat een vrouw heeft aangereden. „Alle oordelen die ik ooit over moordenaars en vreselijke mensen had, sloegen nu ineens ook op mij. Ik mocht er niet meer zijn, ik wilde er niet meer zijn en ik kon er niet mee leven. Gelukkig heb ik goede mensen om me heen gehad die ervoor gezorgd hebben dat ik er nog ben. Zonder hen had ik het namelijk niet overleefd. Ik had suïcidale gedachten en hoopte dat ik aangereden zou worden. Ik verloor mezelf in alcohol en raakte depressief. Het is het vreselijkste gevoel dat ik ooit in mijn leven heb ervaren. En dat gevoel gaat nooit meer weg.” 

Welke straf kreeg Sanne voor het dronken ongeval?

Sanne heeft twee weken na het ongeluk gedacht dat Gerbrich dood is. „Ik kwam mijn bed niet meer uit en wilde niemand zien. Niemand kon mij vertellen hoe het met Gerbrich was. Ik wilde zo graag mijn spijt betuigen en uitleggen waarom ik zo’n fout had gemaakt. Maar het mocht niet. Ik voelde me machteloos, levenloos en een moordenaar.”

De rechtszaak rondom het ongeluk gaat niet zonder slag of stoot. „Het was een traag proces waarin fouten werden gemaakt en een hoop opnieuw moest. Later besloot Gerbrich nog in hoger beroep te gaan. Dat is uiteindelijk ook een gevoelig punt in deze zaak. Voor mij is het namelijk zo dat ik een stuk ben doorgereden, maar uiteindelijk wel ben gestopt. In haar perceptie ben ik doorgereden na het ongeluk.”

Uiteindelijk krijgt Sanne een driejarig verbod op ‘vermaak uitstappen’ opgelegd. „Ik wilde graag mijn rijbewijs behouden voor mijn werk. Ik heb twee maanden geen rijbewijs gehad en mocht later niet rijden in de weekenden. Maar vergeet niet dat er ook boetes en allerlei kosten rondom het strafproces, politie, verzekering en advocaten bij komen kijken. Vroeger moest je je leven lang betalen als je iemand had aangereden, maar tegenwoordig is er een plafond van 36.000 euro van de verzekering. Op papier leek mijn straf misschien mild, maar de mentale straf weegt het zwaarst.”

Gerbrich wil jaren later de vrouw ontmoeten die haar aanreed

Hoewel Sanne al die tijd hoopt om Gerbrich te spreken, duurt het jarenlang voordat ze iets van haar verneemt. „Toch wilde ze me zien. Maar dat was op een punt dat het net weer een beetje beter met me ging. Ergens wilde ik niet terug naar dat dal, maar tegelijkertijd twijfelde ik geen moment en stemde ik direct in.”

Sanne omschrijft haar ontmoeting met het slachtoffer als een mooi en intiem moment. „Het was een ontmoeting met weinig verwijten. Ze zag me huilen en dat was voor haar helpend. We konden eindelijk alles zeggen wat we wilden zeggen.”

Gerbrich wist bijvoorbeeld al die tijd niet dat Sanne geen contact met haar mocht opnemen. „We hebben gepraat, geknuffeld en vaker afgesproken. Ik heb diep respect voor hoe zij daar als mens mee omging, want haar hele omgeving was tegen wat zij deed. Zij begrijpen niet dat zij nog steeds contact met mij heeft.” 

„Onderschat niet dat er tijdens een strafproces veel niet mag”, legt Sanne uit. „Mijn eerste kaartje richting Gerbrich bestond uit een aantal zinnen die mijn advocaat had opgeschreven. Pas jaren later kwam Gerbrich erachter dat die stomme zinnen op die kaart mijn woorden niet waren.”

Sanne sluit zich aan bij alcoholcampagne Tom Waes

Gebrich en Dimitri doen in het boek van Sanne beiden hun verhaal. „Ik was voor het ongeval geen mild persoon en ik weet niet of ik net zo had kunnen reageren zoals Gerbrich deed.” Sanne looft ook haar familie en vrienden die haar al die tijd steunen. „Het mocht er van hen altijd zijn. Ik heb veel gepraat en psychische hulp gezocht. Maar er waren ook periodes dat ik mijn gevoelens meer probeerde te onderdrukken en deze later weer als een mokerslag boven kwamen.” 

Sanne haalt het nieuws rondom de Belgische presentator Tom Waes aan, die net als zij met alcohol op in een auto stapte en crashte. „Ik ben mee gaan werken aan de campagne die hij opstartte. Daarvoor sprak ik op scholen over mijn verhaal en dat gaf me kracht. Lang niet iedereen begreep dat en er klonken ook oordelen dat ik steeds met mijn verhaal naar buiten trad. Maar door mijn kwetsbaarheid en persoonlijke verhaal hoop ik dat in ieder geval één persoon het laat om in de auto te stappen met alcohol op.”  

Waarom Sanne haar verhaal opschreef in haar boek, Brak

Twee jaar geleden besluit Sanne haar verhaal op te schrijven. „Ik was op reis met mijn partner en vroeg mezelf hardop af of ik gelukkig mocht zijn. Mijn boek is een rauwe, ruwe en ongezouten versie van deze gebeurtenis en de nasleep daarvan. Ik wil dat mensen dat weten.” 

Volgens Sanne is bewustwording over dit onderwerp namelijk het belangrijkste. „Er is veel hypocrisie in de wereld. We spuien gemakkelijk ons gal over een ander die met drank op rijdt of een ongeluk veroorzaakt, maar nog steeds stappen veel mensen met alcohol op in de auto. Als mensen eerlijk naar zichzelf zouden kijken, hebben velen van ons weleens een onverantwoorde keuze gemaakt waarbij alcohol in het spel was. Dat oordeel klonk ook richting Tom Waes. Oordelen is makkelijk en die oordelen voel ik ook nog steeds. Ik heb als 24-jarige een stomme keuze gemaakt die grote gevolgen heeft gehad.”

Sanne spreekt nu met slachtoffers én veroorzakers

„Het zal altijd een grote rol in mijn leven blijven spelen”, stelt Sanne. „En er zijn nog steeds periodes dat ik me afvraag of ik er genoeg toe doe. Maar ik blijf me inzetten en mijn verhaal delen. Ik praat met veroorzakers, slachtoffers of studenten om taboe weg te nemen. Als mens moet je boeten voor je daden, maar je moet ook iets goed kunnen doen en leren leven met wat je hebt gedaan. Sommige mensen begingen een enorme fout in hun leven. Maar we blijven uiteindelijk allemaal mens.” 

Denk jij aan zelfdoding? Je bent niet alleen. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl of bel 113 (lokaal tarief) of 0800-0113 (gratis).

Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:

Reacties