heb je al een huisje gevonden, mama?’

Een eigen bed, speelgoed en een veilige plek om thuis te noemen: Annabelle (24) kan het haar dochter (4) momenteel niet geven. Na maanden zonder woning leven ze samen in de crisisopvang, terwijl Annabelle dagelijks naar een huis zoekt.

„Het is geen omgeving waar je je kind het liefst ziet opgroeien”, vertelt Annabelle aan Metro. „Er hangen camera’s en er lopen mensen met problematiek rond. Buiten zijn twee speeltuintjes voor kinderen waar vaak mensen zitten te blowen. Je weet niet wie je tegenover je hebt; je bent altijd een beetje op je hoede. De opvang wordt goed bewaakt en de mensen die hier werken zijn heel betrokken, maar dat neemt niet weg dat er weleens een incident plaatsvindt.” 

Ze vervolgt: „Mijn dochter werd geboren in 2021. Mijn vriend en ik waren toen 19 en woonden bij mijn ouders. Toen onze dochter vijf maanden was, kocht mijn vriend een huis voor ons drieën. Dat huis stond dus niet op mijn naam, maar daar maakte ik me verder geen zorgen over. Ik was zo druk met de baby dat ik niet zag dat er al wat problemen speelden. Twee weken na de verhuizing zei mijn vriend dat hij de relatie wilde beëindigen. Zo stond ik weer bij mijn ouders op de stoep.”

Hoe Annabelle (24) door woningnood en regels uiteindelijk op straat belandt

Annabelle: „Ik werkte in die tijd wel, maar ik verdiende niet genoeg om een huis te kopen. Een huurwoning was moeilijk te vinden. Mijn ouders hadden al sinds ik klein was plannen om te emigreren, en vorig jaar besloten ze naar Portugal te verhuizen. Ik heb ze daarin aangemoedigd, maar ik had niet kunnen voorspellen in wat voor situatie ik daardoor zou belanden. 

Sinds mijn vriend en ik uit elkaar zijn, zitten we in een conflict rond de omgangsregeling. Mijn ex wil om financiële redenen niet dat onze dochter bij mij wordt ingeschreven. Dat heeft allerlei rechtszaken tot gevolg en maakt dat ik voor veel woningen niet in aanmerking kom. Omdat ik niet verder dan dertig kilometer van haar vader mag wonen, mocht ik toen mijn ouders emigreerden niet bij mijn nieuwe partner intrekken. We hebben samen gezocht naar een huis in Groningen, maar door de woningkrapte lukte dat niet.

Ondertussen zei de rechter: ‘Je doet niet hard genoeg je best, er zijn huizen genoeg.’ Maar wij waren niet de enigen die hiermee worstelden. Ook studenten, ouderen en andere starters konden én kunnen geen huis vinden. De crisisopvang was op dat moment ook geen optie, omdat ik een partner had. En zo stond ik eind vorig jaar letterlijk op straat, met een kind van 4 jaar.” 

Hoe ze tóch op de crisisopvang terechtkon

Annabelle: „Ik raakte compleet in paniek. Mijn vader moest uit Portugal komen om me te steunen. Hij regelde een auto en een verblijf van twee maanden in een bed & breakfast. Ik mocht daar eigenlijk geen gasten ontvangen, maar gelukkig mocht mijn dochter af en toe komen. Zo kon ik haar toch zien op de dagen dat ik haar normaal gesproken had. Twee maanden lang leefde ik uit een koffer. Omdat ik geen keuken had, waste ik onze kleren onder de douche. Gelukkig mocht ik voor het avondeten aanschuiven bij de eigenaren.  

Mijn nieuwe relatie heeft de situatie niet overleefd. Zo kon ik in februari alsnog terecht op de crisisopvang. Omdat mijn dochter niet bij me ingeschreven stond, mocht ze de eerste maanden niet bij me wonen. Dat was heel pittig. Ik heb haar in die periode vaak na school gezien, maar ik miste haar enorm. Andersom merkte ik dat ook zij behoefte had aan haar moeder. In april heb ik daarom gevraagd of ze een uitzondering wilden maken. Sindsdien zit ze tegen de richtlijnen in de helft van de week bij mij.” 

Dochter (4) woont mee in crisisopvang: ‘Heb je al een huisje gevonden, mama?’

Annabelle: „We leven hier primitief. In de hoek van de kamer staat een klein bureautje en er is een klein keukenblokje met een tafel en twee stoelen. Eigen meubels zijn niet toegestaan. Mijn dochter heeft hier dus ook niet al haar speelgoed, al heb ik de belangrijkste spulletjes wel meegenomen. Ze slaapt in het bed in de slaapkamer. Ik heb mijn bed in het woongedeelte gezet, zodat zij haar ruimte heeft. Het zijn stalen bedden met matrassen met een plastic zeil eromheen. Ik heb weleens lekkerder geslapen. 

Gelukkig slaapt mijn dochter hier wél goed en snapt ze de situatie. Ze noemt de opvang haar ‘thuis’. Ze heeft een enorm pantsertje en is een vrolijk en creatief kind. Wel vraagt ze vaak: ‘Heb je al een huisje gevonden, mama?’ Ik zeg dan: ‘Nee, maar mama zoekt elke dag. Straks heb je weer je eigen bedje en knuffels en speelgoed.’

Ik heb meerdere keren urgentie aangevraagd voor een woning, maar dat werd steeds afgewezen. In studentenwoningen en antikraak mag je niet wonen met een kind. Een andere keer werd mijn aanvraag afgewezen vanwege de situatie met mijn ex-partner. Toen ik nog in de B&B verbleef, zeiden ze: je bent niet officieel dakloos. Er is elke keer iets. Door de hele situatie ben ik twee jaar geleden uitgevallen op werk. Zolang ik geen vaste woonplek heb, kan ik niet re-integreren. Inmiddels sta ik in de min en kan ik niks opbouwen.”

Annabelle zoekt elke dag een woning: ‘Sommigen zitten hier vier à vijf jaar’

Annabelle: „Ook als mijn dochter uiteindelijk bij mij ingeschreven staat en we samen kunnen uitstromen, is er nog het huizentekort. Ik blijf via via zoeken en kijk dagelijks op Facebook en Marktplaats, maar als alleenstaande moeder is een woning vinden extra lastig. Sommige mensen zitten hier vier à vijf jaar. De gedachte dat mijn toekomst onzeker is, voelt heel donker. Ik haal steun uit mijn geloof en leef van dag tot dag. Ondertussen blijf ik leuke dingen doen met mijn dochter, zoals samen naar buiten gaan of een smoothie drinken in de stad. Ik probeer haar een zo normaal mogelijke jeugd te geven. 

Als ik morgen de sleutel van mijn nieuwe huis zou krijgen, zou ik huilen van blijdschap. Tegelijk denk ik dat er heel wat emoties loskomen. Al vijf jaar loop ik op mijn tandvlees. 

Iedereen heeft een beeld bij de woningcrisis, maar niet iedereen weet welke gevolgen dat voor sommigen heeft. Ik kom uit een goed milieu, maar ook mensen als ik kan dit overkomen. Ik had mijn eigen meubels, een kat en een hond. Die zie ik nu niet meer, dat vind ik heel verdrietig. Ik zit voor mijn gevoel klem tussen regels en systemen. Toch hoop ik dat er een oplossing komt. Daar blijf ik voor bidden.”  

Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:

Reacties